Artikel voor
Bevrijding (blad ACOD/Onderwijs)
Beste vrienden en vriendinnen,
beste kameraden,
Hier ben ik dan met het eerste artikel in Bevrijding over mijn
belevenissen in Mombasa (Kenia). Ik moet zeggen, er viel serieus wat gewicht van
me af toen ik me op 3 januari (na 12 uren vlucht en 8 uren bus) neervlijde in
mijn terraszetel in Utange - Mombasa.
Het was dan ook een zware maand december geweest. Het afscheid
nemen van een heleboel vrienden en vriendinnen, van m’n politiek leven,
van mijn kinderen in de school en van mijn familie viel me zwaar. Ook het afscheid nemen van mijn
activiteiten rond Kinderen zonder papieren, van mijn werk in Antwerpen-Noord
was moeilijker dan ik had verwacht.
Het geeft me dan ook grote voldoening wanneer ik via internet zie dat de
problematiek van de kinderen en mensen zonder papieren nu erg in de
belangstelling staat.
Ook het opruimen van mijn appartement (een groot deel van mijn
politiek archief ging naar AMSAB), de voorbereiding van de container met
computermateriaal naar Mombasa, het verder zetten van de campagne
“Kinderen zonder papieren” vergde heel wat van mijn krachten. Gelukkig had ik hiervoor heel wat
medewerking van vrienden. Dank nog eens aan allen die een bijdrage hebben
geleverd aan het Ujamaa-fonds zodat mijn project hier
(een huiswerkklas in Utange) binnen afzienbare tijd
van start kan gaan.
Dank ook aan het Vlaamse ACOD dat de container ter beschikking
heeft gesteld. De container met materiaal is hier nog niet
gearriveerd maar dat is grotendeels te wijten aan
administratieve problemen hier. Ik heb hier al wel een school gevonden die wil
samenwerken. Het is een school – niet ver van mijn huis- die vooral werkt
met minder gegoede kinderen en jongeren waaronder HIV/Aidswezen> Er zijn er
zo’n
٠ Jolaurabi-selfhelpgroup (Children’s appeal to help
children in
PB 10566
Mombasa –Kenia)
Zij hebben een speelplaats vol met kokospalmen, waarin kleine
apen (tot groot genoegen van de kinderen) kunstjes uitvoeren.
Meer daarover in de volgende brief.
Vooreerst iets over Mombasa zelf. Mombasa is gelegen aan de
Indische Oceaan en is de grootste haven van Oost-Afrika. Vermits het een
koraaleiland is dat strategisch gelegen is heeft het heel wat
veroveraars/bezoekers gekend: van Arabieren over Indiërs, Portugezen en
Engelsen. De stad is dan ook een mix van culturen: Afrikaanse moslims, Sikhs en
Indische hindoes maar ook Kikuyu–inwijkelingen vanuit de Rift-valley.
Het is dan ook erg normaal om zoals ik gewekt te worden met het
gezang van de moskee dichtbij, terwijl ik een paar uren later getrakteerd wordt
op de christelijke gezangen van een crusade , een bekeringsplechtigheid van een
of andere Baptist Church. Mombasa
is echter bekend bij de Westerse toerist
voor zijn prachtige stranden en hotels, (meestal van multinationals van
Indische, Saoedi-Arabische of Amerikaanse
origine). De hotels dienen als
uitvalsbasis voor safari’s naar de nabijgelegen dierenparken zoals
Massai Mara, Tsavo, enz.
De strook langs de kust is erg toeristisch en een aparte wereld
van luxe. Achter de kustlijn bevindt zich echter het echte
Afrika met al zijn ethnieën, die proberen om een graantje
mee te pikken van de meestal bloeiende toeristische industrie.
Dit is niet altijd gemakkelijk: toerismebureaus bieden meer en meer
all-in faciliteiten aan tot groot ongenoegen van de plaatselijke bevolking.
Desalniettemin blijft Mombasa gekend als
“the friendly town of Kenia’ waar je met open armen
ontvangen wordt.
Sommigen vragen me of ik met m’n pensioen en mijn verhuis
ondanks alles niet dreig “in een zwart gat te vallen”.
Indien het niet bedoeld is als indiscrete vraag (sic)…dan
is het antwoord NEE. Het leven is uiteraard een zaligheid als Belgisch
gepensioneerd onderwijzer. Een dagje strand is elke dag weer een belevenis. De
natuur is prachtig en
Af en toe vind ik wel eens een Tarantula in mijn slaapkamer en
een cobra in mijn hof…Zolang het geen olifanten zijn
Hakuna matata.
Ook de watertoevoer laat het bij wijlen afweten maar dat heeft
te maken met de droogte waar Kenia op dit ogenblik mee geconfronteerd wordt. Op
dit moment worden 2 miljoen mensen
voornamelijk in het noorden van Kenia bedreigd met hongersnood als gevolg van
de droogte. Dit heeft ook gevolgen voor de rest van het land waar de prijzen
van groenten de pan uitswingen. Ook voor de jongeren is het een drama. Wegens
het gebrek aan geld maar ook omdat ze op zoek moeten gaan naar water hebben ze
het begin van het schooljaar half januari gemist .
En de regering zult u vragen?
Wel, de nieuwe “regering Kibaki “ wordt zelf
geplaagd door immense eigen corruptieschandalen (de Anglo Leasing-affaire), of
moet nog corruptieschandalen van de vorige regering “afwerken” (de
Goldenberg-affaire), waardoor deze op volledige inactiviteit werd gesteld en
meer interesse heeft voor het immense wagenpark van de verschillende kabinetten
dan met haar bevolking. Alle proporties in acht genomen lijkt het hier wel
Belgische politiek.
Kwaheri en tot de volgende keer.