Beste vrienden en vriendinnen,

Beste kameraden,

De verkiezingen komen eraan en dan is het hier in Kenia altijd even hart vasthouden.

Politici willen hier absoluut terug verkozen raken en schrikken er niet voor terug om andere dan wettelijke middelen ervoor te gebruiken.

Het uitdelen van shillings aan het electoraat is nog het minste. Sommigen schrikken er niet voor terug om etnische rellen uit te lokken (in de jaren 90 aan de

Coast) of criminele gangs in te schakelen in hun verkiezingscampagnes.

Een verglijding naar Sierra Leonese (vgl. RUF) of Oegandese toestanden (vgl.RPLF) is verre van denkbeeldig volgens de goed geïnformeerde Keniaanse pers.

Daarom wordt hier met argwaan de strijd tussen de Mungiki-secte en de regering gevolgd.

Wat is er gebeurd?

In mei zijn er klachten van Matatu-bezitters dat zij het moe zijn om premies te betalen aan leden van de Mungiki in Nairobi om met hun wagens bepaalde routes te passeren.

Matatu’s bestaan reeds lang ( toegelaten door

Kenyatta) en zijn het bijna enige openbaar vervoermiddel . Staatsbussen zijn bijna volledig verdwenen ( ik heb er nog zien rijden in Mombasa enkele jaren geleden) en de private sector heeft het volledig gewonnen. Indien je wil ervaren wat een volledig geprivatiseerd vervoer betekent moet je naar Kenia komen. Het principe is heel simpel: wil je geld verdienen, koop een tweedehands Volkswagenbusje met 14 plaatsen, zet er een bestuurder in en een conducteur.

Jongeren zonder job genoeg.

Elke dag betalen ze je zoveel shillings , de rest mogen ze houen…. Je ziet al wat er gebeurt:

Volgepropte busjes, een hardhandige

concurrentiestrijd, overdreven snelheid, niet-verzekerde voertuigen, bestuurders die hun leven en dat van hun passagiers riskeren om die broodnodige shillings meer te verdienen, prijzen die afhangen van het weer (!!!)… Zo kon je een jaar geleden nog kiezen tussen een matatu versierd met Bob Marley, God lives, of Hitlerdecoraties. Gelukkig waren er ook Che Guevara- of simpel muziekfans.

Het heeft een hele tijd geduurd voor de regering in staat was om de markt terug te controleren en te zorgen dat minstens de voertuigen rijwaardig en verzekerd waren, de conducteurs een uniform droegen en de luidruchtige muziekinstallaties verdwenen,… Maar er was natuurlijk veel geld mee te verdienen. Wat er dan weer voor zorgde dat de politie wat kon vragen om hen oogluikend te laten passeren, maar wat ook werkloze jongeren zoals de Mungiki aantrok die wat van de koek eisten.

Dat het moest uitdraaien op een conflict was voorspelbaar. Wanneer 60% van de inwoners van Nairobi slumbewoners zijn , waarvan het grootste deel jongeren zonder toekomst is er alleszins een basis en voedingsbodem.

De Mungiki zijn niet zomaar wat werkloze jongeren die wat geweld gebruiken om aan hun levensbehoeften te voldoen.

De Mungiki-secte ( schatting: tussen 1,5 miljoen en 7 miljoen leden) heeft anti-koloniale en religieuze wortels. Zij verwerpen in essentie het Westerse waardepatroon en willen terug naar Afrikaanse waarden.

Zij onderwerpen hun leden aan een eed van getrouwheid (zoals de Mau-mau) en recruteren vooral Kikuyu (grootste stam van Kenia). Maar er is ook een politieke invalshoek. In de recente pamfletten roepen ze de jongeren op om te revolteren tegen de regering die beloften niet heeft ingewilligd zoals de creatie van 500.000 jobs….

In die zin is het ook een politieke macht waarvan politici dankbaar gebruik maken. Tijdens de verkiezingscampagne in 2002 kreeg de Mungiki jeeps om de campagne van Kanu te ondersteunen. De leiders waren gekend, werden ontvangen door president Moi en kregen de raad om zich niet te bekeren tot de Islam (!!!) omdat dit Westerse instanties zou verontrusten en dit hen zou beschouwen als een “terroristische”

organisatie. Sommige parlementariërs en zelfs ministers werden genoemd als Mungiki-getrouwen.

En gelijkenissen met gelijkaardige islamorganisaties met massa-aanhang zijn er.

Net als Hamas en Hezbollah zorgen ze voor veiligheid in de massale slums,uiteraard tegen betaling. Slums waar de politie afwezig is gebleven en de Mungiki-militie heerst, zoals Kibera, Mathare, Kosovo,… Net als radikale Islamorganisaties klagen ze de corruptie aan.

In essentie hielden ze zich bezig met opvang van straatkinderen, bonden de strijd aan tegen alcoholisme, AIDS,afval …In de slums kun je proper water krijgen, niet bij de Kenian Water Company maar bij Mungiki-aanhangers… electriciteit niet bij de Kenyan Power and Lightning company maar bij Mungiki.

Tijdens de Kibaki-jaren werd de secte verboden maar bleef clandestien functioneren en evolueerde blijkbaar de laatste jaren meer en meer naar een genadeloze misdaadorganisatie.

Dit werd duidelijk toen de regering de repressie versterkte. Agenten werden gedood en verschillende onschuldige (??) burgers werden gevonden: onthoofd en van genitaliën ontdaan.

Vooral na de moord op de politie-officieren kreeg de politie vrij spel: via razzia’s werden jonge mensen opgepakt in de slums en op staande voet doodgeschoten op verdenking van Mungiki-lidmaatschap. Tientallen doden vielen tijdens de razzia’s, waarvan tot op vandaag nog niet zeker is of het allemaal Mungiki-aanhangers waren.

Het is duidelijk dat de voedingsbodem voor de Mungiki de enorme welvaartskloof tussen de rijken en de armen hierdoor niet zal verdwijnen en daardoor ook de Mungiki niet . Zoals de Nation schreef: “Mungiki seem to be volcanic lava pouring out of deeper layers of social squalor. Where nothing ruffles any consciences that a transnational can announce tens of billions in profit in a country where millions are starving, there you are sitting on a powder keg.”