Keniaanse machtsdeling
in het slop
De onderhandelingen tussen de regering van Kibaki
(PNU) en de
oppositie onder leiding van Raila Odinga
(ODM)zijn weer vastgelopen.
Op dit ogenblik
zijn de gesprekken gestopt en het lijkt erop dat er enkel brieven en
verklaringen worden gewisseld. Het geduld van de Kenianen
begint op te geraken.
Gisteren waren er
de eerste tekenen van: de jongeren in de grootste sloppenwijk van Nairobi
kwamen terug op straat, en in Kisumu, het bolwerk van
Odinga, werden er terug barrikades
opgericht.
Op dit ogenblik
blijft elders de toestand rustig maar er zijn ook
tekenen dat in andere regio’s (zoals in Rift Valley) men enkel wacht op een teken van de leiders om
massaal te protesteren.
Nochtans was er
een kabinet aangekondigd dat verleden zondag zou voorgesteld worden.
Tot groot
ongenoegen van de civiele maatschappij en de meeste Kenianen
trouwens had Raila Odinga
zich neergelegd bij een door de president voorgesteld uitgebreid kabinet van 40
ministers, elk 20, met een jaarlijks kostenplaatje van
500 miljoen shilling per jaar.
Op het
allerlaatste moment werd de proclamatie van het
kabinet uitgesteld wegens onenigheid over welke ministeries er aan ODM “gegeven”
zouden worden.
De belangrijkste
ministeries ( financien, interne veiligheid,
defensie, justitie, lokale regering,…) waren reeds de
eerste dagen van januari uitgedeeld aan de vrienden van Kibaki.
De regeringspartij
PNU ging ervan uit dat ODM van Odinga maar akkoord
moest gaan met de overschot en nieuw gecreeerde ministeries.
Dit was echter een
stap te ver voor Raila, die daarenboven invloed wou
in het beheer van de machtige parastatalen, die tot
hiertoe geleid werden door vrienden van de president.
De PNU schreeuwde
moord en brand over de politisering van de openbare diensten, terwijl die
parastatalen in feite reeds jaren gepolitiseerd zijn.
Daarop sprongen de
onderhandelingen af.
Kibaki speelt op dit ogenblik met vuur. Het is
duidelijk dat hij (en zijn politieke vrienden) zo weinig mogelijk macht willen
kwijtspelen en weliswaar Odinga ( en zijn elite)
toegang wil geven tot “zijn”
huis, maar enkel als gast.
Odinga , daarentegen,
overtuigd van zijn verkiezingsoverwinning, hoopt op een nieuw ‘huis’ voor zijn
vrienden en de Kibaki-elite na het Annan-akkoord.
Dat is de
krachtmeting die nu bezig is.
Op de achtergrond
bevinden zich de miljoenen, meestal werkloze jongeren, die ook hoopten op een
verandering met de vorming van een coalitieregering en die nu hun hoop in rook
zien opgaan.
Welke reacties
zijn er van hen te verwachten? Gaat dit weer leiden tot etnische conflicten in
het land? ODM roept alleszins op tot massa-acties.
Meer en meer
stemmen gaan ook op voor nieuwe verkiezingen, zowel binnen PNU en ODM, nu
duidelijk wordt dat samen regeren onmogelijk wordt.
De internationale
gemeenschap blijft aandringen op een “eerlijke” machtsdeling.
En oh ja,
ondertussen wachten ook nog duizenden vluchtelingen in hun tentjes op een
akkoord, zodat ze veilig kunnen terugkeren naar de streek ,
waar ze verjaagd zijn.
Mombasa, 09.04.2008