Minister van financiën van Kenia en pion van Kibaki,
Amos Kimunya zet stap opzij
Nadat hij een paar
dagen daarvoor nog gezegd had “liever
zelfmoord te plegen dan
ontslag te nemen “ nam de redelijk jonge en alom geroemde minister van Financiën
van Kenia, dinsdag 8 juli ontslag na overleg met de president. Dit om een
onderzoek naar eventuele corruptie mogelijk te maken.
“Een stapje opzij
zetten door politici na aantijgingen van corruptie
is niet zo vanzelfsprekend in Kenia. Heel wat vorige ministers, die betrokken
waren bij duistere zaakjes
weigerden en moesten worden ontslagen door de president.
Er is hier dus een
(gelukkig) precedent geschapen.
De druk was
weliswaar erg groot. In het parlement werd een motie van wantrouwen gestemd en
de parlementairen weigerden nog te debatteren over financiële zaken die
rechtsreeks betrekking hadden op zijn kabinet.
Er waren kleine
betogingen van de civiele maatschappij maar ook van parlementariërs van de
“oppositie”.
Het was echter de
“beperkte steun” van Kimunya’s vrienden van de PNU (Kibaki’s partij) voor de minister van Financiën dat de
doorslag gaf.
Het was duidelijk
dat Kibaki het bestaan van zijn coalitie-regering
niet op het spel wou zetten voor “fouten” van zijn minister.
Maar er is meer te
zeggen dan het oplappen van een fout van één van de ministers.
Kimunya is “de koning van de privatisering” in
Kenia. De verkoop van het Grand Regency-hotel in
Nairobi voor een slordige 2,8 miljard shilling (28 miljoen euro) aan de
Libische regering bleek zijn doodsteek te zijn.
Alhoewel er (nog) niet bewezen is dat er sprake is
van corruptie, heeft hij het zacht gezegd “onhandig “ aangepakt.
Ten eerste heeft
hij diverse malen ontkent dat het hotel reeds verkocht
was aan de Libiërs, zoals de geruchten gingen,
terwijl er later bewijzen openbaar werden gemaakt dat sinds eind april het
hotel was toegewezen, zonder openbaar bod, aan de Libiërs.
Ten tweede is het
hotel een inbeslagname na een ander groot corruptieschandaal van de jaren
negentig: het Anglo-Leasing schandaal.
De toen
veroordeelde “bussinessman Pattini”
kocht met de aan de staat ontfutselde miljarden het Grand Regency-hotel.
Dit heeft hij nu, na gerechtelijke vervolging, moeten terug bezorgen aan de
Centrale Bank.
Het is zo dat de Keniaanse staat het hotel in handen kreeg. De vraag kan gesteld worden of
Pattini hiermee zijn amnestie heeft afgekocht.
Ten derde heeft Kimunya alles op een diefje aangepakt. De oprichting van
een commissie die de privatiseringen van
staatsondernemingen controleert werd door Kimunya
op de lange baan geschoven. Hierdoor kon alles vlug vlug
gebeuren. Er werd blijkbaar verzaakt om de eerste minister Odinga,
de gouverneur van de Centrale bank en de anticorruptiecommissie
op de hoogte te brengen van de verkoop.
De vraag blijft:
Indien het een legitieme verkoop is waarom die geheimhouding?
Heeft Kimunya zijn kracht overschat en hoopte hij hetzelfde te
kunnen doen met het hotel als met de verkoop van de aandelen van Safaricom nl; privatiseren
ondanks het verzet van ODM.
Dit is wat een speciale commissie gaat onderzoeken.
Nu zijn “privatiseringen”
een kolfje naar de hand van corrupte leiders die “wel wat bij willen verdienen
“.
Privatisering” is
sinds de jaren 80 het modewoord van IMF en Wereldbank. Dus je wordt alleszins door
de internationale instanties niet scheef bekeken als je eraan begint. In die
zin waren de Keniaanse regeringen “modelregeringen”
voor IMF en Wereldbank: Kenyan Airways, de
telefoonmaatschappij Telkom, de electriciteitsmaatschappij
Kenyan Power and Lighting, Safaricom, Kenyan railways,… werden geheel of
gedeeltelijk geprivatiseerd.
Niemand twijfelt
eraan dat de “goesting” om te
privatiseren niet alleen ideologisch
bepaald is, maar voor sommige politici aantrekkelijk is omdat het corruptie
in de hand werkt. Zeker wanneer er multinationals bij betrokken zijn die niet
vies zijn om smeergeld te betalen om “ het contract” in handen te krijgen krijg
je een monsterverbond (?) tussen
corrupte leiders en multinationals, die
gemakkelijke winst zoeken..
De verkoop van
Telkom aan Vodafone en het duistere aandeel van Mobilitea
is daar een voorbeeld van (zie http://www.groetenuitmombasa.be) Alhoewel de
privatiseringen op zich niet in vraag worden gesteld door de meeste Keniaanse politici, is het “ontslag” van Kimunya toch een keerpunt in de aanpak van privatiseringen
en verkoop van staatseigendom in Kenia.
Nu nog een
discussie over het zgn. voordeel van
privatiseringen en de gevolgen voor de gewone Afrikaan.
09.07.2008