Keniaanse
mensenrechtenschenders naar Den Haag?
Gisteren, donderdag 12 februari,
verwierp het parlement
het voorstel van president Kibaki en
eerste minister Raila Odinga
om naar aanleiding van het Waki-rapport een
plaatselijke rechtbank de taak te geven de mensenrechtenschendingen tijdens “de
post-electionviolence” te onderzoeken en te
berechten.
Dit is een zoveelste nederlaag voor de coalitieregering die al
geteisterd wordt door het aan het licht
komen van allerlei corruptiezaken en de dreiging van hongersnood voor 10 miljoen Kenianen.
Na het geweld van het vorig jaar werd er door de internationale gemeenschap
aangedrongen op
een coalitieregering van ODM van Raila Odinga en de PNU van Kibaki.
Kofi Annan was een van de
architecten van dit compromis. Er moest zo snel mogelijk werk gemaakt
worden van hervormingen (oa van de grondwet) om komaf te
maken met de achterliggende oorzaken van het geweld (oa
landkwestie, armoede en corruptie, straffeloosheid,...). Verschillende
commissies ( meestal met internationale deelnemers) werden opgericht waaronder
de WAKI- commissie die moest onderzoeken
wie betrokken was bij het geweld en hoe
de instanties ( o.a .
politie) reageerden.
Verleden jaar werd het rapport uitgebracht: de politie werd beschuldigd van
verkrachting en moord, verschillende
politici ( waaronder ministers) en zakenlui werden vernoemd als geldschieters
of zelfs organisatoren van het etnisch geweld ,...Toch
niet min.
De belangrijkste 10 namen werden niet bekend gemaakt maar bewaard door Annan in een gesloten enveloppe, die als het nodig moest zijn, overhandigd zou
worden aan het Internationaal Gerechtshof van Den Haag. Ondertussen kreeg Kenia
de kans om een eigen tribunaal op te richten.
Raila en Kibaki maakten het rapport
openbaar en pleitten voor een plaatselijk
tribunaal aangevuld met internationale rechters.
De beiden hebben alles
gedaan om het voorstel gestemd te krijgen maar tevergeefs...
Nu blijkt er niet anders over dan een berechting door Den Haag.
De redenen van het verwerpen van het voorstel zijn tweeerlei:
sommige palementariers en ministers stemden tegen om zichzelf te
beschermen, de meesten omdat ze niet geloofden in een goed verloop van de
werkzaamheden van zo’n rechtbank gezien de corruptie in
het land. Zo hoor je het ook eens van de politieke leiding van het land...
Maar deze radikale en terechte vrees lost het algemene
probleem – de straffeloosheid- niet op.
De behandeling in Den Haag vergt een lange procedure en slechts de
belangrijkste personen kunnen berecht worden, terwijl de duizenden meelopers
die verkracht en gemoord hebben eens te meer ontsnappen.
En wat te doen met de politie die beschuldigd wordt van moorden en
verkrachtingen?
De leiding van de politie zit nog steeds stevig in het zadel en ontkent
betrokkenheid.
De behandeling van het Waki-rapport was een
zoveelste poging om een begin te maken van een “Kenya,
we want” en een andere weg in te slaan.
De Kenianen worden nog maar eens op de feiten
gedrukt: er is meer nodig dan deze coalitieregering om echte “Change” te
realiseren: “ Masters tools will
never demolish masters house”