Geen nieuwe verkiezingen maar een beweging
van onderuit
Deze week werd nog maar eens duidelijk dat de
coalitieregering van Kibaki en Odinga op niet veel meer steun kan rekenen bij
de bevolking.
De machtige kerkelijke raad (NCCK) gaf de een jaar oude
regering een onverbiddelijk
verdict:
deze regering moet gaan en er moeten
nieuwe verkiezingen komen.
“At the heart of the problems facing Kenyans is a leaderships
crisis that is too clear to all except, seemingly, the political leaders,” lezen we in het perscommunique.
De kerken zullen 2 miljoen handtekeningen verzamelen om
hun eis van nieuwe verkiezingen af te dwingen.
De moslimraad, die
dezelfde analyse van de regering maakt
, dringt niet aan op nieuwe
verkiezingen, maar een grondige ‘ grote kuis’ in de regering (waaronder
verwijdering van de corrupte ministers), taxatie van de parlementsleden en
kortwieken van het regeringsapparaat.
Nieuwe
verkiezingen?
Of de bevolking nood heeft aan nieuwe verkiezingen is een
terechte vraag. Vele Kenianen vrezen dat nieuwe
verkiezingen so wie so gaan
leiden tot nieuw geweld vermits de oorzaken van het
verkiezingsgeweld van verleden jaar nog steeds aanwezig zijn.
Daarenboven is er sprake van herbewapening van milities,
deze keer met echte wapens....
Velen
vragen zich af of het wel zin heeft om zoveel op het spel
te zetten om dan toch dezelfde gezichten terug te zien.
Ook de internationale gemeenschap is niet gerust in
nieuwe verkiezingen en kiest dan maar voor halfslachtige oplossingen om de regering
tot actie te dwingen.
Deze week kondigde de Amerikaanse ambassadeur aan dat
weerom een minister, wiens naam niet wordt genoemd, toegevoegd wordt aan de
lijst van 12 politici, bedrijfsleiders edm die
geen visum krijgen wegens corruptie en
dus samen met de familie
belet wordt
om het land van “ cousin Obama” te bezoeken.
De Kenianen staan dus voor een
verschr
Moeilijke
economische tijden
De laatste weken werd nog maar eens duidelijk dat de
internationale economische crisis
ook de Keniaanse
economie grondig dooreenschudt. Het toerisme en de
export (oa bloemen) krijgen serieuze klappen.
Daarenboven verminderen de bijdragen van
de Keniaanse diaspora
zienderogen. Dit alles door de economische crisis in de Westerse landen.
De regering heeft in het begin ontkent
dat de “meltdown”
in USA gevolgen zou hebben
voor Kenia. Nu wordt ze echter met de
neus op de feiten gedrukt met besnoeiingen in het krappe budget als gevolg....
Ook de bedrijfsleiders voelen de storm aankomen:
‘We will probably face a really tough 2009. Most of us will be
seriously examining our cost structures to ensure that we are well placed to
weather the storm,” (Safaricom CEO Michael Joseph in
Business Daily)
We weten allemaal wat dat betekent: massaal verlies aan jobs.
De
reactie van de politici
Het probleem van de Keniaanse
politici ( en andere Afrikaanse
leiders) is dat ze niet alleen de
gevolgen van de crisis voor hun bevolking minimaliseren, maar vooral dat ze
hoegenaamd geen lessen trekken uit de economische crisis.
In zijn erg interessante
tekst ,
The global financial crisis: Lessons and responses from
terecht op
dat nu de lessen getrokken moeten worden uit de tientallen
jaren laisser-faire economie en marktfundamentalisme
van IMF en Wereldbank die aan de basis liggen van dit economisch fiasco
Wat doen de Afrikaanse leiders ?
Na een meeting met het IMF in Tanzanie hernieuwen ze
hun vertrouwen in de “ experience and expertise” van
het IMF en spreken van een nieuw “partnership”.
Misschien geeft dat bondgenootschap ook persoonlijk gewin?
In Kenia gaan de privatiseringen verder, worden de
grenzen voor het buitenlands kapitaal opengegooid, worden de buitenlandse
schulden verder afbetaald , ...Net of er de laatste
maanden niets gebeurd is in de wereld.
Moeten de Kenianen deze
politici terug verkiezen?
Om wat te doen? Dezelfde politiek verder te zetten?
Geen
eenduidige oplossing
De enige oplossing ligt bij de Keniaanse
basis: bouwen aan een beweging die al het ongenoegen capteert
en het een positieve wending geeft. Niet nog een NGO die ergens vergadert in
een vijfsterrenhotel, maar een beweging van “have-nots”
die een programma omhelst dat breekt met de huidige economische en politieke
orde.
Zoals Demba Moussa
Dembele het terecht stelt in zijn tekst:
“ The financial crisis has accelerated the discrediting of the financial
institutions and deepened the
crisis of the legitimacy of the
neoliberal system…. Never before did they (the African countries) have such an
opportunity and strong reasons to explore alternative politics.”
Het is nu of nooit.